Είναι απλώς το σώμα μου,όχι εγώ.

Το βλέμμα όλων στα οικογενειακά γεύματα των γιορτών είναι καρφωμένο στο στόμα και στο πιάτο των χοντρών της παρέας. Είτε είμαι μόνο εγώ, είτε έχει κι άλλους δακτυλοδεικτούμενους υπέρβαρους η ομήγυρη, κάθε φορά, σχεδόν ακούω τους συγγενείς να κάνουν νοερή καταμέτρηση της κάθε μπουκιάς μου.

Άλλοτε γελάω ενώ άλλοτε θυμώνω και θέλω να τους πω

Το σώμα μου είναι ένα μέρος του ποια είμαι.Όχι το όλον.

Δεν μπορώ να κολυμπήσω ανενόχλητη στην παραλία, δεν δικαιούμαι να ερωτευτώ αδύνατο άντρα, δεν μου επιτρέπεται να διεκδικήσω οποιαδήποτε θέση εργασίας θέλω, διότι αν είναι πόστο στο οποίο θα φαίνομαι σε πολλούς ανθρώπους, θα τους απωθώ –άθελά μου. (Τόσες δυσκολίες περνά ο κόσμος καθημερινά, είναι δυνατόν να τους χαλάω κι εγώ την αισθητική με την μεγάλη κοιλιά και το πλαδαρό μου μπράτσο;Ντροπή μου.)

Άλλοτε σκέφτομαι «μέχρι εκεί μπορούν να δουν» και δείχνω κατανόηση ενώ άλλοτε θυμώνω και  θέλω να τους πω

Το σώμα μου είναι ένα μέρος του ποια είμαι.Όχι το όλον.

Σε άλλους έχει σημασία η γνώμη μου ενώ σε άλλους όχι. Ακόμα και στους πρώτους βέβαια -όταν είναι άντρες- η άποψή μου μετράει μόνο όταν πρόκειται για συγκεκριμένη θεματολογία και στυλ συζήτησης. Δεν θα με κοιτούσαν ποτέ αλλιώς, δεν θα ένιωθαν έλξη. Είμαι καλή στο να δίνω συμβουλές, αισθάνονται ότι τους βοηθώ αλλά –προς Θεού!- δεν θα μπορούσα να είμαι ποτέ το αντικείμενο του πόθου τους. Άλλοτε θυμάμαι την εσωτερική μου αξία και λέω «οκ, άσ’τους» ενώ άλλοτε θλίβομαι και θέλω να τους πω

Το σώμα μου είναι ένα μέρος του ποια είμαι.Όχι το όλον.

Όσο για τις γυναίκες, άλλες είναι ειρωνικές μαζί μου ενώ άλλες φιλικές, με μια μικρή αίσθηση λύπησης να υποβόσκει αλλά και αίσθημα ασφάλειας ταυτόχρονα, αφού δεν κινδυνεύουν από μένα. Δεν είμαι ανταγωνιστικό «προϊόν». («Σιγά μην γυρίσει ο Μάκης μου να κοιτάξει αυτό το βόδι! Καλή κοπέλα βέβαια, δεν λέω, αλλά  χοντρή»!)

Άλλοτε τις λυπάμαι  και το προσπερνώ, μα άλλοτε θυμώνω και θέλω να τους πω

Το σώμα μου είναι ένα μέρος του ποια είμαι.Όχι το όλον.

Ψωνίζω από ειδικά καταστήματα με το σήμα «XXL» απ’ έξω. Στα άλλα, δεν βρίσκω κάτι στο μέγεθός μου. Τελευταία βέβαια έχει αλλάξει λίγο αυτό. Ευτυχώς. Πριν από μερικά χρόνια, τα ρούχα σχεδόν σε όλα τα καταστήματα έγραφαν «xs» στο medium, «xxs» στο small και το large δεν υπήρχε πουθενά. Το δε XL δεν τολμούσες ούτε να σκεφτείς να το ζητήσεις! Είχαν κι ένα μέγεθος 0 -θα έλεγα εγώ- που εκείνοι το ονόμαζαν «xs». Νόμιζες ότι είχες μπει κατά λάθος σε μαγαζί με παιδικά-εφηβικά ρούχα. Δοκίμαζες το medium παντελόνι και έμπαινε μόνο μέχρι το μπούτι. Και δεν μιλώ για μένα. Εμένα ούτε στην φτέρνα δεν έφτανε. Αλλά και νορμάλ βάρος να είχες (είδες πώς την πατάμε κι εμείς και θεωρούμε εαυτούς μη νορμάλ;), πάλι δεν σου έκανε τίποτα. Ένιωθες ότι πρέπει να αποστεωθείς για να μπορέσεις να ντυθείς. Δεν ήσουν αποδεκτός αλλιώς. Και στις μέρες μας όμως, παρ’ όλη την μικρή στροφή που έχει πάρει το θέμα, αν τολμήσω να μπω σε μαγαζί ρούχων για «κανονικές» γυναίκες,η πωλήτρια έχει πάντα γραμμένο στο κούτελο εκείνο το «πού πας; Αφού είσαι χοντρή», όταν με καλημερίζει με περισσή (ψεύτικη) γλύκα.

Άλλοτε διακωμωδώ την κατάσταση και άλλοτε απογοητεύομαι και θέλω να πω

Το σώμα μου είναι ένα μέρος του ποια είμαι.Όχι το όλον.

body discrimination ellieinothersshoes

Advertisements