Πώς να μπω «στα παπούτσια» ενός παιδιού στην Συρία;

Πώς μπορώ να μπω «στα παπούτσια» ενός παιδιού στην Συρία; (Μάλλον δεν έχει καν παπούτσια!Κι αν έχει, είναι ματωμένα.) Δεν μπορώ με ακρίβεια. Πονάω με τις εικόνες που βλέπει, με την ζωή που ζει. Προβληματίζομαι. Θυμώνω. Πονάω ξανά. Όμως, ας είμαι ειλικρινής· δεν μπορώ να ταυτιστώ. Μπορώ μόνο να προσπαθήσω να εκφράσω αυτά που υποθέτω ότι νιώθει.

 

Ας πούμε ότι είμαι ένα παιδί 7 ετών. Τί θέλω; Τί ανάγκες έχω; Σε ποιο στάδιο ανάπτυξης βρίσκομαι;

Θέλω να αισθάνομαι ασφάλεια, να μου κρατούν το χέρι οι γονείς μου και να βαδίζω πλάι τους νιώθοντας την υποστήριξή τους.

KID HOLDING PARENTS' HANDS ELLIEINOTHERSHOES

Θέλω να μπορώ να εκφράσω τον ενθουσιασμό μου για σκέψεις, πράγματα, βιώματα και να βρίσκεται κάποιος εκεί να τα ακούει και να τα υπολογίζει.

Θέλω αγάπη.

Θέλω να λέω τις απορίες μου, να κάνω ερωτήσεις και να παίρνω απαντήσεις· να κατανοήσω τον εαυτό μου και τον κόσμο γύρω μου.

Θέλω να ανακαλύψω ποια είναι η κλίση μου δοκιμάζοντας διάφορες δραστηριότητες που μου φαίνονται ενδιαφέρουσες· μαθήματα χορού, ζωγραφική, ποδήλατο, συλλογή πραγμάτων που μου αρέσουν.

images.jpg

Θέλω να παίζω!

Θέλω να υπάρχει γύρω μου μία ατμόσφαιρα ηρεμίας, ένα πλαίσιο ισορροπίας, μια κατάσταση στην οποία όλα αυτά που είπα πριν να μην εμποδίζονται συνεχώς.

Ας με τοποθετήσω τώρα στην Συρία του 2018, ως παιδί 7 ετών.

Τι κυριαρχεί μέσα μου;

Θλίψη. Πόνος. Διαρκείς εικόνες καταστροφής, αναστάτωσης, θανάτου.

28168461_1610793025684945_2065491960449220037_n

Απορία. Τι γίνεται; Έτσι είναι ο κόσμος; Σε αυτά πρέπει να ανταπεξέλθω;

Απόγνωση.

28276553_1610793035684944_2696803988477833329_n

Πού είναι οι γονείς μου; (ή, γιατί είναι τόσο θλιμμένοι οι γονείς μου;) (ή, γιατί πέθαναν οι γονείς μου; Πού πήγαν; Δεν θα τους ξαναδω; )

Θυμός(;)

Αποπροσανατολισμός· ή μάλλον, αδυναμία προσανατολισμού. Τι είμαι; Τι πρέπει να κάνω;

Και κυρίως… ΓΙΑΤΙ; Γιατι συμβαίνουν όλα αυτά; ΓΙΑΤΙ;

28167715_1610793302351584_8621503952040936801_n

 

Πώς θα συνεχίσω; Πού να στηριχτώ;

Και ξανά· ΓΙΑΤΙ;;;;