«Στα παπούτσια» ενός ομοφυλόφιλου

Θυμάμαι μία από τις συζητήσεις που είχα κάποτε με έναν φίλο μου ομοφυλόφιλο. Μου είχε πει ότι ενίοτε σκέφτεται πως δεν θέλει να καταλήξει σαν εκείνους τους 60+ gay που κάθονται σε ένα μπαρ και προσπαθούν να προσελκύσουν κάποιον νεαρό για να περάσουν μαζί του μια νύχτα. Η συνομιλία μας ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και στην συνέχεια. Επιστρέφοντας στο σπίτι, κατάλαβα ότι είχα πάρει μαζί μου τα δικά του συναισθήματα και -παρόλο που για κάποιους αυτά που βίωνε εκείνος  θεωρούνται ανοησίες (αφού κατά την άποψή τους δεν θα έπρεπε καν να είναι gay ο τύπος γιατί δεν είναι …»σωστό»)- εντούτοις για μένα που σκέφτομαι πιο ανθρωποκεντρικά, ο Α. είχε θέσει ένα πολύ σημαντικό ζήτημα.

Δεν είναι ανάγκη να είμαι ομοφυλόφιλη για να «δω» την κατάσταση που περιέγραφε και τον προβληματισμό που είχε. Για ανθρώπινες πορείες και ανθρώπινες σχέσεις μιλάμε άλλωστε και αυτά έχουν κοινό άξονα, είτε ελκύεσαι από το αντίθετο φύλο είτε από το ίδιο. Πάλι νιώθεις, αγαπάς, διεγείρεσαι, φροντίζεις και σε φροντίζουν, συνδέεσαι και συμπορεύεσαι και ούτω καθεξής. Απλώς, μέσα σε αυτή την διαδρομή, έχεις μαζί σου τα βιώματα που κουβαλάς, τις πεποιθήσεις σου, τις πεποιθήσεις των άλλων, τις αυτόματες αντιδράσεις σου κ.λπ. Οι ομοφυλόφιλοι έχουν πάντα να αντιμετωπίσουν όσους τους θεωρούν δακτυλοδεικτούμενους για την σεξουαλική τους ταυτότητα και αυτό σίγουρα κάνει πιο δύσκολη την πορεία τους ως προς τα προσωπικά τους.

Κάποτε ο Μ.(άλλος ομοφυλόφιλος φίλος μου) μου είχε πει ότι είχε αντιληφθεί πολύ νωρίς την έλξη που ένιωθε για τα αγόρια. Στο σχολείο -στο στάδιο που καταλαβαίνεις ότι θες να κινήσεις το ενδιαφέρον ενός άλλου παιδιού- εκείνος το ένιωθε για συμμαθητές του και όχι για συμμαθήτριες. Άρα λοιπόν, τι ζητάει η κοινωνία από αυτό το πλάσμα; Να αλλάξει αυτό που είναι;Και εν προκειμένω – επειδή εδώ με απασχολεί το πώς αισθάνονται οι άνθρωποι αυτοί- αν ήμουν εγώ αυτός, τι θα είχα να αντιμετωπίσω στην καθημερινότητά μου;

Πώς να το ομολογήσω στους γονείς μου;

Πώς να διαχειριστώ τα βλέμματα όσων το αντιλαμβάνονται;

Πώς να κουβαλήσω τις τύψεις που θέλουν να μου δημιουργήσουν όσοι από το περιβάλλον μου βλέπουν με την επιλογή μου τις προσδοκίες τους για μένα να εξανεμίζονται;

Τί θα γίνει αν εκφράσω το ενδιαφέρον μου σε κάποιον που δεν είναι ομοφυλόφιλος;

Τί θα γίνει όταν γεράσω; Ποια μορφή θα έχει η συντροφικότητα για μένα τότε;

Πώς θα διαχειρίζομαι τις συνέπειες από την επιλογή μου να μην αποτελώ το κλασικό πρότυπο που η κοινωνία απαιτεί;

Θα έχω πάντα την δύναμη να μην απογοητεύομαι όταν κάποιοι θα απορρίπτουν την άποψή μου για κάτι απλώς και μόνο επειδή είμαι ομοφυλόφιλος;

Αν μου γεννηθεί η επιθυμία να γίνω γονέας;

 

Πολύ βαρύ φορτίο λοιπόν.

Αυτό που σίγουρα θα ήθελα, είναι να αντιμετωπίζομαι ως προσωπικότητα και όχι «ταμπελοποιημένα» ως ομοφυλόφιλος. Αν είμαι εκκεντρικός ως άτομο, να με αντιπαθήσει κάποιος επειδή δεν είναι του στυλ του οι εκκεντρικότητες, όχι επειδή είμαι ομοφυλόφιλος.

Αν έχω μία άποψη με την οποία κάποιος δεν συμφωνεί, να διαφωνήσει όπως θα διαφωνούσε με κάποιον ετεροφυλόφιλο, για το ίδιο το θέμα δηλαδή, όχι για αυτό που είμαι εγώ.

Αν κάποιος θα θεωρεί ότι είμαι αδιάφορος γονέας, να έχει αυτή την άποψη με βάση αυτά που κάνω ως γονέας, όχι με βάση το γεγονός ότι είμαι ομοφυλόφιλος. Διότι υπάρχουν πολλοί ετεροφυλόφιλοι γονείς εντελώς ακατάλληλοι για τον ρόλο αυτόν αλλά αντιμετωπίζονται από την κοινωνία με πολύ μεγαλύτερη επιείκεια απ’ ότι ένας ομοφυλόφιλος που έγινε γονέας.

Με λίγα λόγια, θα ήθελα να μπορώ να είμαι ο εαυτός μου. Θα ήθελα να «ανοίξει» ο νους των ανθρώπων. Θα ήθελα να πάψει η κοινωνία να ξεδιπλώνει καθημερινά τον τυπικό και υποκριτικό καθωσπρεπισμό της και να βλέπει την ουσία.

Αλλά, μάλλον ζητάω πολλά…

ec6861dee710ebbc64da233852c341da

Πώς να μπω «στα παπούτσια» ενός παιδιού στην Συρία;

Πώς μπορώ να μπω «στα παπούτσια» ενός παιδιού στην Συρία; (Μάλλον δεν έχει καν παπούτσια!Κι αν έχει, είναι ματωμένα.) Δεν μπορώ με ακρίβεια. Πονάω με τις εικόνες που βλέπει, με την ζωή που ζει. Προβληματίζομαι. Θυμώνω. Πονάω ξανά. Όμως, ας είμαι ειλικρινής· δεν μπορώ να ταυτιστώ. Μπορώ μόνο να προσπαθήσω να εκφράσω αυτά που υποθέτω ότι νιώθει.

 

Ας πούμε ότι είμαι ένα παιδί 7 ετών. Τί θέλω; Τί ανάγκες έχω; Σε ποιο στάδιο ανάπτυξης βρίσκομαι;

Θέλω να αισθάνομαι ασφάλεια, να μου κρατούν το χέρι οι γονείς μου και να βαδίζω πλάι τους νιώθοντας την υποστήριξή τους.

KID HOLDING PARENTS' HANDS ELLIEINOTHERSHOES

Θέλω να μπορώ να εκφράσω τον ενθουσιασμό μου για σκέψεις, πράγματα, βιώματα και να βρίσκεται κάποιος εκεί να τα ακούει και να τα υπολογίζει.

Θέλω αγάπη.

Θέλω να λέω τις απορίες μου, να κάνω ερωτήσεις και να παίρνω απαντήσεις· να κατανοήσω τον εαυτό μου και τον κόσμο γύρω μου.

Θέλω να ανακαλύψω ποια είναι η κλίση μου δοκιμάζοντας διάφορες δραστηριότητες που μου φαίνονται ενδιαφέρουσες· μαθήματα χορού, ζωγραφική, ποδήλατο, συλλογή πραγμάτων που μου αρέσουν.

images.jpg

Θέλω να παίζω!

Θέλω να υπάρχει γύρω μου μία ατμόσφαιρα ηρεμίας, ένα πλαίσιο ισορροπίας, μια κατάσταση στην οποία όλα αυτά που είπα πριν να μην εμποδίζονται συνεχώς.

Ας με τοποθετήσω τώρα στην Συρία του 2018, ως παιδί 7 ετών.

Τι κυριαρχεί μέσα μου;

Θλίψη. Πόνος. Διαρκείς εικόνες καταστροφής, αναστάτωσης, θανάτου.

28168461_1610793025684945_2065491960449220037_n

Απορία. Τι γίνεται; Έτσι είναι ο κόσμος; Σε αυτά πρέπει να ανταπεξέλθω;

Απόγνωση.

28276553_1610793035684944_2696803988477833329_n

Πού είναι οι γονείς μου; (ή, γιατί είναι τόσο θλιμμένοι οι γονείς μου;) (ή, γιατί πέθαναν οι γονείς μου; Πού πήγαν; Δεν θα τους ξαναδω; )

Θυμός(;)

Αποπροσανατολισμός· ή μάλλον, αδυναμία προσανατολισμού. Τι είμαι; Τι πρέπει να κάνω;

Και κυρίως… ΓΙΑΤΙ; Γιατι συμβαίνουν όλα αυτά; ΓΙΑΤΙ;

28167715_1610793302351584_8621503952040936801_n

 

Πώς θα συνεχίσω; Πού να στηριχτώ;

Και ξανά· ΓΙΑΤΙ;;;;

Είναι απλώς το σώμα μου,όχι εγώ.

Το βλέμμα όλων στα οικογενειακά γεύματα των γιορτών είναι καρφωμένο στο στόμα και στο πιάτο των χοντρών της παρέας. Είτε είμαι μόνο εγώ, είτε έχει κι άλλους δακτυλοδεικτούμενους υπέρβαρους η ομήγυρη, κάθε φορά, σχεδόν ακούω τους συγγενείς να κάνουν νοερή καταμέτρηση της κάθε μπουκιάς μου.

Άλλοτε γελάω ενώ άλλοτε θυμώνω και θέλω να τους πω

Το σώμα μου είναι ένα μέρος του ποια είμαι.Όχι το όλον.

Δεν μπορώ να κολυμπήσω ανενόχλητη στην παραλία, δεν δικαιούμαι να ερωτευτώ αδύνατο άντρα, δεν μου επιτρέπεται να διεκδικήσω οποιαδήποτε θέση εργασίας θέλω, διότι αν είναι πόστο στο οποίο θα φαίνομαι σε πολλούς ανθρώπους, θα τους απωθώ –άθελά μου. (Τόσες δυσκολίες περνά ο κόσμος καθημερινά, είναι δυνατόν να τους χαλάω κι εγώ την αισθητική με την μεγάλη κοιλιά και το πλαδαρό μου μπράτσο;Ντροπή μου.)

Άλλοτε σκέφτομαι «μέχρι εκεί μπορούν να δουν» και δείχνω κατανόηση ενώ άλλοτε θυμώνω και  θέλω να τους πω

Το σώμα μου είναι ένα μέρος του ποια είμαι.Όχι το όλον.

Σε άλλους έχει σημασία η γνώμη μου ενώ σε άλλους όχι. Ακόμα και στους πρώτους βέβαια -όταν είναι άντρες- η άποψή μου μετράει μόνο όταν πρόκειται για συγκεκριμένη θεματολογία και στυλ συζήτησης. Δεν θα με κοιτούσαν ποτέ αλλιώς, δεν θα ένιωθαν έλξη. Είμαι καλή στο να δίνω συμβουλές, αισθάνονται ότι τους βοηθώ αλλά –προς Θεού!- δεν θα μπορούσα να είμαι ποτέ το αντικείμενο του πόθου τους. Άλλοτε θυμάμαι την εσωτερική μου αξία και λέω «οκ, άσ’τους» ενώ άλλοτε θλίβομαι και θέλω να τους πω

Το σώμα μου είναι ένα μέρος του ποια είμαι.Όχι το όλον.

Όσο για τις γυναίκες, άλλες είναι ειρωνικές μαζί μου ενώ άλλες φιλικές, με μια μικρή αίσθηση λύπησης να υποβόσκει αλλά και αίσθημα ασφάλειας ταυτόχρονα, αφού δεν κινδυνεύουν από μένα. Δεν είμαι ανταγωνιστικό «προϊόν». («Σιγά μην γυρίσει ο Μάκης μου να κοιτάξει αυτό το βόδι! Καλή κοπέλα βέβαια, δεν λέω, αλλά  χοντρή»!)

Άλλοτε τις λυπάμαι  και το προσπερνώ, μα άλλοτε θυμώνω και θέλω να τους πω

Το σώμα μου είναι ένα μέρος του ποια είμαι.Όχι το όλον.

Ψωνίζω από ειδικά καταστήματα με το σήμα «XXL» απ’ έξω. Στα άλλα, δεν βρίσκω κάτι στο μέγεθός μου. Τελευταία βέβαια έχει αλλάξει λίγο αυτό. Ευτυχώς. Πριν από μερικά χρόνια, τα ρούχα σχεδόν σε όλα τα καταστήματα έγραφαν «xs» στο medium, «xxs» στο small και το large δεν υπήρχε πουθενά. Το δε XL δεν τολμούσες ούτε να σκεφτείς να το ζητήσεις! Είχαν κι ένα μέγεθος 0 -θα έλεγα εγώ- που εκείνοι το ονόμαζαν «xs». Νόμιζες ότι είχες μπει κατά λάθος σε μαγαζί με παιδικά-εφηβικά ρούχα. Δοκίμαζες το medium παντελόνι και έμπαινε μόνο μέχρι το μπούτι. Και δεν μιλώ για μένα. Εμένα ούτε στην φτέρνα δεν έφτανε. Αλλά και νορμάλ βάρος να είχες (είδες πώς την πατάμε κι εμείς και θεωρούμε εαυτούς μη νορμάλ;), πάλι δεν σου έκανε τίποτα. Ένιωθες ότι πρέπει να αποστεωθείς για να μπορέσεις να ντυθείς. Δεν ήσουν αποδεκτός αλλιώς. Και στις μέρες μας όμως, παρ’ όλη την μικρή στροφή που έχει πάρει το θέμα, αν τολμήσω να μπω σε μαγαζί ρούχων για «κανονικές» γυναίκες,η πωλήτρια έχει πάντα γραμμένο στο κούτελο εκείνο το «πού πας; Αφού είσαι χοντρή», όταν με καλημερίζει με περισσή (ψεύτικη) γλύκα.

Άλλοτε διακωμωδώ την κατάσταση και άλλοτε απογοητεύομαι και θέλω να πω

Το σώμα μου είναι ένα μέρος του ποια είμαι.Όχι το όλον.

body discrimination ellieinothersshoes

Στην θέση μιας κακοποιημένης γυναίκας

κακοποίηση

 

Σίγουρα υπάρχουν πολλές μορφές κακοποίησης και φυσικά δεν είναι όλων θύματα μόνο οι γυναίκες. Σήμερα όμως, με αφορμή μια πρόσφατη εξομολόγηση που μου έγινε, θα ασχοληθώ με μία συγκεκριμένη περίπτωση. Ήξερα την ιστορία της εν λόγω γυναίκας σε ένα γενικό πλαίσιο αλλά τούτη την φορά, η συζήτησή μας εμπλουτίστηκε με λεπτομέρειες.

Η κυρία Μαρίνα βαδίζει στο 72 έτος της ζωής της. Μεγαλωμένη σε ένα χωριό της Ελλάδας σε μια εποχή που οι γονείς βιάζονταν να ξεφορτωθούν το βάρος που λεγόταν «κορίτσι», παντρεύτηκε (υπό + άντρας _ ύπανδρος γυνή_ τίθεται υπό ενός ανδρός)τον άνθρωπο που επέλεξαν οι γονείς της για εκείνη. Ο Ιορδάνης φορούσε καθημερινά τα καλά του, έπαιζε χαρτάκι, έπινε με τις παρέες του και με την επιστροφή στο σπίτι, έριχνε κι ένα χέρι ξύλο στην Μαρίνα. Αυτό συνεχιζόταν για χρόνια. Καθόλου πρωτότυπη ιστορία, όπως γνωρίζετε. Έκαναν δυο παιδιά τα οποία -για να κάνω την μεγάλη αφήγηση μικρή- τώρα, σε ηλικία κοντά στα 50, ενίοτε της ζητούν να ξεχάσει και να …μεταμορφωθεί σε μια ύπαρξη που σφύζει από αυτοπεποίθηση. (Ο Ιορδάνης πέθανε νέος, από το ποτό)

Μπαίνω λοιπόν κι εγώ στα παπούτσια της κυρα- Μαρίνας, βολεύομαι και σε μια καλή θέση στην μηχανή του χρόνου και πατάω το κουμπί για να ταξιδέψω πίσω.

Είμαι ένα παιδί που νιώθει καθημερινά στο πετσί του ότι θα ‘πρεπε να απολογείται επειδή γεννήθηκε κορίτσι. Η μαμά μου -βασικός ρόλος στην διαμόρφωση της ψυχοσύνθεσης ενός παιδιού-  δεν ξεχνά ποτέ να θυμίζει σε μένα και τις αδερφές μου ότι ο γιος της και αδερφός μας είναι το καμάρι του σπιτιού. Δεν τον κουράζει, δεν του αναθέτει τίποτα, δεν τον επιπλήττει, δεν του θυμώνει, τον καμαρώνει, τον κανακεύει και τον παινεύει διαρκώς. Μάχεται κάθε μέρα να διώξει απ’ τις πλάτες της το άχθος που λέγεται «κόρες». Είμαι ανεπιθύμητη. Και το βιώνω νωρίς. Πριν προλάβω να μάθω τι σημαίνει πίστη στον εαυτό. Όλα ακόμα είναι τόσο εύπλαστα μέσα μου, μη διαμορφωμένα και δεν ξέρω ποια πατήματα να έχω για ισορροπία.

Γίνομαι 17 και μου ανακοινώνουν ότι ο Ιορδάνης θα είναι πια κύρης μου κι αφέντης μου. Καμία ερώτηση. Για το τι επιθυμώ, ούτε λόγος. Βλέπω στα μάτια των γονιών μου την ανακούφιση που τόσο καιρό περίμεναν να νιώσουν. Έχουν ήδη παραπετάξει τις δυο αδερφές μου σε άλλους αρσενικούς …ιδιοκτήτες και ήμουν πια το τελευταίο σακί που βάραινε τους ώμους τους. Τρώω ξύλο κάθε μέρα. Δουλεύω στα χωράφια, συντηρώ το σπίτι, κουβαλώ το βίκι με το νερό 5-6 φορές την ημέρα ακόμα και όσο είμαι έγκυος και φυσικά, τρώω ξύλο συνέχεια. Δεν προλαβαίνω ποτέ να καταλάβω τι έκανα λάθος, τι κακό είπα. Μαθαίνω να διαμορφώνω μια συγκαταβατική συμπεριφορά που –όσο γίνεται- να μην κάνει την σπίθα φλόγα.  Δεν αρκεί αυτό. Ποτέ δεν βρίσκω την κατάλληλη συμπεριφορά. Πάντα –ό,τι και να κάνω- «το λάδι θα πέσει στην φωτιά» και το ξύλο δεν θα το γλυτώσω. Μεγαλώνω παιδιά και συνεχίζω σ’ αυτό το αέναο βασανιστήριο απ’ το οποίο ζητούσα κάποτε καθημερινά απ’ την μαμά μου να με σώσει αλλά η απάντησή της ήταν «Να γυρίσεις στο σπίτι σου και στον άντρα σου».

Ο άντρας μου πεθαίνει και δεν ξέρω τι να αισθανθώ. Είναι σωστό να χαρώ; Είναι λάθος; Πρέπει να ντραπώ που αισθάνομαι ότι έφυγε ένα βάρος από την ζωή μου; (Άραγε έφυγε ένα βάρος από την ζωή μου;) Πρέπει να ντραπώ τον εαυτό μου που καμιά φορά δεν ξέρω πώς να συμπεριφερθώ σ’ αυτή τη νέα κατάσταση που ζω εν απουσία του; Τουλάχιστον τότε, είχα μια σειρά, είχα μάθει να ζω κάπως. Τώρα;

ICLWMlogo

Τώρα ζω για τα παιδιά μου. Γίνομαι καμιά φορά δυναμική όταν πρέπει να τα προστατεύσω αλλά τις υπόλοιπες ώρες, είμαι ξανά ο συγκαταβατικός εαυτός μου. Βλέπω συχνά πού πρέπει να τους πω «όχι» αλλά δεν ξέρω πώς να το πω για να πείσω. Δεν μπορώ να πείσω. Δεν ξέρω. Μάλλον δεν ακούγεται πολύ η φωνή μου.

Γίνομαι φιλάσθενη. Εύκολα τρυπώνουν στο σώμα μου οι ασθένειες του χρόνου. Πιο νωρίς μάλλον απ’ ό,τι θα γινόταν αν είχα πιο πολλή πυγμή. Δεν ξέρω. Νομίζω όλα τα βάρη της ψυχής, όλα τα «φτάνει πια!» που δεν είπα ενώ ήθελα, έχουν γίνει μια τσιμεντένια μπάλα μέσα μου και δεν σπάει.

Όλα τα χρόνια βιώνω την φτώχεια. Λίγες φορές –σε πολύ δύσκολα- που απευθύνθηκα στις αδερφές μου για ελάχιστα δανεικά χρήματα, δεν με βοήθησαν ενώ η οικονομική τους κατάσταση ήταν καλή. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως δεν βοήθησε το κλίμα στο σπίτι μας να δεθούμε όσο μεγαλώναμε μαζί. Μάλλον κι εκείνες βρήκαν έναν δικό τους τρόπο να διαχειριστούν την υποτίμηση που είχαν βιώσει και αυτός ο τρόπος ήταν να σκληρύνουν πολύ.

Τώρα πια είμαι συγκαταβατική ακόμα και στο εγγόνι μου. Δεν μπορώ να πω όχι. Τα παιδιά μου συχνά –όταν φτάνει μια φορά τον χρόνο η μέρα που είχε πεθάνει ο μπαμπάς  τους- μου ζητούν να ξεχάσω. Όμως δεν μπορώ. Δεν μπορώ.

238172-I-Can-t-Remember-I-Can-t-Forget

 

Η Έλλη ζει το πρωινό της εργαζόμενης μητέρας

multitasking_mom jp

 

«Στον ανδρικό εγκέφαλο οι συνδέσεις ανάμεσα στο πρόσθιο και το οπίσθιο τμήμα κάθε ημισφαιρίου είναι πολύ πυκνές, αλλά εκείνες που γεφυρώνουν τα δύο ημισφαίρια είναι λιγότερες. Στις γυναίκες, όμως, το δίκτυο επικοινωνίας μεταξύ των δύο ημισφαιρίων είναι θεαματικά πυκνό, γεγονός που υποδηλώνει ότι οι γυναίκες χρησιμοποιούν συχνότερα και τα δύο ημισφαίρια ταυτόχρονα. Οι διαφορές αυτές, σύμφωνα με τους ερευνητές, εξηγούν γιατί οι γυναίκες μπορούν να εκτελέσουν ταυτόχρονα διαφορετικές δραστηριότητες (multitasking), ενώ οι άνδρες αποδίδουν καλύτερα σε μεμονωμένα έργα, ιδιαίτερα σε αυτά που έχουν σχέση με την αντίληψη του χώρου και τα αισθητικοκινητικά ερεθίσματα».(vita.gr)

Και εγώ ερωτώ: Είναι αυτό κάτι για το οποίο χαιρόμαστε εμείς οι γυναίκες ή κάτι που θα προτιμούσαμε να μην συμβαίνει;

Ενώ το φαγητό είναι στον φούρνο, εγώ βγάζω τα ρούχα απ’ το πλυντήριο και τα απλώνω.Ελέγχω πώς πάει το ψήσιμο και μετά συγυρίζω. Αίφνης συνειδητοποιώ ότι είναι ώρα να φάει ο σκύλος.Φροντίζω κι αυτό και του βάζω φρέσκο νερό. Ενώ πλένω τα πιάτα – απομεινάρια της χθεσινής βραδιάς, ακούω το παιδί να φωνάζει «μαμά». Ξύπνησε. Καλημερίζω με γλύκα, χουζουρεύουμε λίγο μαζί, κάνουμε αγάπες κ.λπ ενώ είμαι ήσυχη διότι ήδη έχω φτιάξει την τσάντα του για τον παιδικό σταθμό και έχω επιλέξει τι θα φορέσει. Ετοιμάζω το γάλα του, διαχειρίζομαι την πρωινή του διάθεση (απορίες, αιτήματα, παρατηρήσεις) και αρχίζω να ντύνομαι κι εγώ,προσέχοντας μην ξυπνήσω τον σύζυγο. (Να γίνω και κούκλα, να έχω και αντοχές, να βαφτώ και λίγο στα σκοτάδια και να απαντώ ταυτόχρονα σε ό,τι ρωτά το παιδί). Ελέγχω ξανά το φαγητό και σβήνω τον φούρνο. Είχα φροντίσει να έχει ζεστό νερό και όλα καλά. Α! Προετοιμάζοντας την τσάντα μου (έγγραφα, προσωπικά αντικείμενα κ.λπ) συνειδητοποιώ ότι δεν έχω φάει πρωινό. Κάνω κι αυτό στα γρήγορα να ξεμπερδεύουμε και βάζω πράγματα στο αυτοκίνητο. Κάνω νοερά σημείωση στο μυαλό μου να θυμηθώ να πλύνω την αυλή το απόγευμα και αναχωρώ με το παιδί για το σχολείο του. Κάνουμε ευχάριστη την διαδρομή μας με τραγουδάκια ή συζήτηση και φτάνουμε. Τρία λεπτά αργότερα, ξεκινώ για το γραφείο. Περιχαρής που έγιναν τόσα πράγματα το πρωί τα οποία ουδείς θα αναγνωρίσει. Είναι δεδομένα.